16 Ocak 2014 Perşembe

Bugün 21 yaşımı doldurdum. Bugün benim doğumgünüm. Büyükler, zaman hızla akıyor dediğinde anlamazdım. Doğrusu, anlar ama hissedemezdim. Evet bugün diyebiliyorum; zaman hızla geçiyor! Zaman hızla ve herhangi bir şekilde geçiyor! An içinde en yüksekte yaşadığın tüm hisler, tüm olaylar bir hiç oluyor. Toprak altında çürümüş bir pislik oluyor o HAYAT dediğin koca şey. Ve hiç bir değerimiz yok aslında hayattan ve yaşamaktan kıymetli bir şey de yokken. Ah hayat... Bana kalpten ah dedirten tek şeysin sen! İçinde milyarlarca ayrıntı barındıran basit bir küp gibisin. Aslında sadece duygudan ve histen ibaretsin. Seni yakalayabiliyorum. Zayıf noktalarını iyi biliyorum. Ama.. Kız gibisin aslında! Kıvrımlı bir bel, düzgün bir köprücük kemiği gibisin. Kendisi çıkık, etrafı çukur kemikler.. Bir kızı tavlamak kolaydır. Ama o kız kime tav olursa olsun yalnızdır. Sen de çok yalnızsın hayat. Doyuyor muyum acaba sana yavaş yavaş, yoksa diğer hayatların gölgesi ve çirkin köprücük kemikleri mi beni rahatsız eden bu şey? Mesela şu an hayat akıp gidiyor di mi? Ben yazı yazıyorum. Dostlarım var. Biraz da destanlarım. Ama şu an yalnızım.. Onlar da yalnız biliyorum... Bu kadar şey yaşatıyor, düşündürüyorsun ama evren altında o kadar önemsizsin ki... Benim ölümüm bir hiç. Onun ölümü bir hiç. Ölüm bir hiç! Oysa doğum öyle mi? Bir şeyler var, yalnız da olsa göreceğin, çözeceğin, uğraşacağın bir puzzle var. Ölüm çok hissiz be. Benimki şehvetli olsun. Seksi bir gecelikle, güzel saç ve makyajımla öleyim mesela?! Hep güne uyandığım yatağımın hep yattığım sağ yanında.. Öyle hatırlanayım. Asil olmayan hayatım biraz asil son bulsa fena olmaz sanki? Siktiret kimsenin umrunda bile olmayacak!! Böcekler makyaj malzemesi sevmezler bence. Zaten yıkayıp kefene sardıklarında güzel olmayacağım. Bari siyah uzun bir gecelik giydirseler. Neyse tamam napıyorlarsa yapsınlar. Bedenim parçalanmadan öleyim ama.. Sahip olduğum tek şeydi. Güzel kalsın tek dostum.. Bu benim ve benim HAYAT anlayışım. Acaba insanlar neden yaşıyor? Nasıl yaşıyor? Bir dilenci çocuğun hayat anlayışı nasıl acaba? Ya da kömür sobasından zehirlenen ailede kalan o tek çocuğun hayat anlayışı? Sevmek kavramını herkes benim kadar her şey ve hiçbir şey olarak görüyor mu acaba? Ben yorgunum. Bunları düşünüyorum... Düşüneceğim de ama, eskisi kadar hevesli değilim. Kimse umduğum gibi içinde okyanuslar barındıran küpçüklere sahip değil çünkü. Kimsenin hayatı pek okyanus değil. Ağaç gibi mesela onlarınki. Sert.. Sayılabilir.... Benimki boya gibi. Her rengi üst üste at yavaşça dans etsin. Sayılamaz, elle tutulamaz. Sadece bulaşır. Tatlı renkler düşünsene tüm vücuduna bulaşan. Yüzümdeki gülücüğü oluşturan sarıyı düşün mesela. Severken kullandığım beyazı, sarılırken kullandığım kahverengiyi ve kadınlığımın bordosunu. Bir de yalnızlığımın mavisi var.. Okyanuslar kadar, gökyüzü kadar yalnız bir mavi. Bugün benim doğumgünüm hayat. Bu renklerin bulaştığı her hücrem sana minnettar. Her renk dans ediyor ayrı ayrı... Her kötülük acıtıyor, her yabancı yoruyor, her düşünce artık beynimi zorluyor.. Bazı renkler yakıyor, bazı renkler üşütüyor, bazense sadece gülümsetiyor... Ve bunların hepsi o basit şeffaf küpün içinde oluyor.İşte bu da senin kadar saçma bir hayat, hayat.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder